غربت عشق

بار خدايا تو در اين دلواپسيهای خسته وکدر در اين دل تنگيهای دل تنگم دل گيرم

وخسته بی فکر وبی هدف

 بی جهت کجايی

کجايی که به من بگيی خستگی دلت از روح پر آشوب وعاصی توست,دل گير

بودنت از دل نازکی وسادگی

وديوانگی توست

 بار خدايا نجاتم بده از اين دل عاصی خراب پوسيده از اين دلی که گنديد وبوی

تعفن ان را تمام دنيا فهميدند

نجاتم بده!!!! نجاتم بده!!!!

دلی که درون اعماق وجودم به من هديه داده بودی را با تمام وجود به خودت باز

ميگردانم واعتراف

ميکنم که نتوانستم آنچه حق بود در حق اين دل رنج کشيده ادا کنم

اعتراف ميکنم که چه ساده وارزان آن را به دلی سياه فروختم وآن چيز که ارزان

شد بی ارزش نيز شد

اعتراف ميکنم که تمام داغ ها ورنج هایی من" مخلوق کوچک وناچيزت از اين دل

بود.دل کوچک وساده

ای که بيش از اين ها ارزش داشت

بار الاها کاش اين دل را هيچگاه به من هديه نميکردی کاش گمان نميکردم

سادگی دلم حافظ ومحافظ

هميشگی من از تمامی بلايايی آسمانی توست کاش ميدانستم که ای دل نيز

وسيله ای ديگر بری آزمايشی ديگر است

اما ای ايزد بزرگ من اين دلی که به من هديه کردی کوچکتر ازآن بود که توان

اين را داشته باشد که

اين همه مصيبت را يكجا به او وارد کنی و تو نپنداشتی که اين دل اگر سنگی هم

بود روزی ميشکست

وخرد ميشد اما نه گويی اين زمين .

 خاک اين زمين همان دلها و قلب هاست که روزی کوچک ولطيف بودند اما

شکستند وخرد شدند وتجزيه شدند تا باز گشتند به ذرات واحد تو

واکنون تنها غباری از ان همه قلب زيبا را در هوا ميبينيم غباری که

حتی بر روی شيشه ماشين يا بر روی شيشه های خانه های عشاق هم جايی

ندارد غباری که تنها بر روی

آينه اتاق من نشسته ومنتظر قلب من است.

غباری که هر بار بر آينه مينگرم ببينم و بنگرم که اين من هستم و دل من که دير يا

زود بر غبار اکنون

اضافه ميشود واين غبار سنگين وسنگين تر ميشود تا آنجا که ديگر منی در آينه

وجود ندارد.

........و تنها غبار است و غبار است و غبار

و اما عشق ...

 عشق پيامبري است بي مليت.

 عشق ، سر زده آمدن بهشت است به خانه ي دنيا!

  عشق، سرزده آمدن بهشت است به خانه ي دنيا !

  عشق خاري است که به پا مي رود و در دل ريشه مي دواند.

  عشق ، نگريستن است با چشمان بسته.

  عشق ، گيوتين خرد است.

  عشق ، ترجيح کوخ است به کاخ.

 عشق ، شوينده ي هوس هاست...

چ

ديگه از دست تو و ترانه هات خسته شدم

ديگه از شنيدن رنگ صدات خسته شدم

چه جوري بگم هنوز خيلي دوست دارم ، ولي

انگار از بيشتر از اين بودن باهات خسته شدم

مني که عمرم و زندگيم تو چشماي تو بود

باورت نميشه از رنگ چشات خسته شدم

اينقدر نگام نکردي که ديگه زد به سرم

از اون آتيش خوابيده تو نگات خسته شدم

تو به من مي گي بي انصافم و حق داري بگي

با کدوم بهونه بنويسم برات ، خسته شدم

انقدر آب و هوا واسم عوض کردي که من

آخر از دست همون آب و هوات خسته شدم

گفتم اين کار و نکن ، کردي و رفتي و ببين

ديدي آخر از تموم اون کارات خسته شدم

حرفات انگار ديگه روي دل من نمي شينه

انقدر عوض شدي که من به جات خسته شدم

شب و روزات مث روز و شباي قديم نبود

از دس تفاوت روز و شبات خسته شدم

ديگه فرقي نداره پيشت باشم يا نباشم

تو يه بي تفاوتي ، من از فضات خسته شدم

دوس داري بري برو ، دلت مي خواد باشي بمون

من که از تمام حرف و تصميمات خسته شدم

يه روزي غريبه اي ، يه روزي آشنا ، من از

بازي زشت غريب و آشنات خسته شدم

واسه تو حتي ديگه شبا دعا نمي کنم

راستشو بخواي ديگه من از دعات خسته شدم

من شکايت تو رو به کي کنم ؟ برم کجا؟

به جون خودت قسم ، نه ، به خدات خسته شدم

چقدر ييخشمت من ديگه چيزي ندارم

به خدا از دس اين همه خطات خسته شدم

روزي صد تا غم و غصه توي قلبم ميذاري

منم آدمم ، از اين درد و بلات خسته شدم

انقدر واست مي ميرم ، واسه من تب مي کني ؟

حق دارم ، از اين دل بي اعتنات خسته شدم

کي مي دونه تو پشيمون شدي و نوشتي که

حتي از ديدن عکس و هديه هات خسته شدم

اي خدا ، اينو فقط من و تو و اون مي دونيم

نشونم بده يه جور راه نجات ، خسته شدم  ...!

لحظه هاي بي تو بودن

نوشتم!

من براي با تو بودن نوشتم. تمام دوست داشتن هايم را سياه مشقي كردم بر كاغذي سپيد. من تمام حسم را نوشتم و چقدر من تو را دوست دارم، دوستم بدار!

كاش دلتنگيهايم تمام، باران شود و باران تمام اشك هايم را برايت هديه آورد!

اما...........!!

اگر باران ببارد، چتري خواهم شد براي تو!

اگر باران آمد، بدان چقدر دلتنگم! كاش ميشد تمام لحظه هايم را براي لحظه ات ميدادم. مرا لحظه اي به خود گير! چقدر من محتاج توأم !!! باورم كن!!!

شب تمام شب را به تو انديشيدم! چقدر زيباست!! نازنين به دريا بينديش. دريا را تمام قطره اشكي خواهم كرد در گوشه چشم !! نگاهم را بنگر!! ببينش!! همش مال تو!!

نازنين من! بيا و ببين كه بي تو لحظه ها چقدر زمان است! نه ازلش تو را شناختم و نه ابدش تو را داشتم. ازلش اول نبود و ابدش كاش اما بي تو نباشد! آمين!

اوه!! چقدر سالهاست كه بايد قدم زد تا اون دور دور!! اونجايي كه كسي نيست حس غريب دوست داشتن هايمان را نگاه كنجكاو و زمختي كند و اين قدر بد، اين قدر بد و اين قدر بد بهمان نگاه كنند كه تمام ابرا دلتنگ بشن و سر تو سينه ي هم بذارن و اونقدر گريه كنن كه تموم بشن!.

بيا به آغوشم............! بيا سر به سينه ي هم بگذاريم تا تمام بشيم. از اوج لذت و اوج، از لذت كرختي و بي حسي! بيا پيشم!

ديشب برف اومد، تو ديدي.....؟؟ نديدي........؟؟ عجيبه! چرا فكر مي كنم منم نديدم! دروغ گفتم بهت!! همين جوري بهونه كردم برات، براي حرف زدن! خنده تا صبح نشسته بود كنارم، جم نخورد! حتي نگاهم نكرد. گريه اونورتر بود. خيلي دور بود و نزديك انگاري! همش بغض ميشد، خناق ميشد و بعد هم مثل اشك شد تو چشام، ديدي كه، نه!!؟

ميگما.............!!

چرا نيومدي......؟

ميايي.............؟

بيا..................؟

لوس نشو........!

ميدوني كه دوست دارم، براي تمام هميشه! چقدر باور داري..........؟ چقدر......؟

ميدوني كه من فقط تمام لحظه هاي با تو نبودنم را طلبكارتم! پس بيا.........!

ميگما..............!

كي ميايي.........؟

زود بيا...............!

خيلي زود...........!

دير نكني آ ..............!

قول........................؟!

راستي، نگاه كن، يادم رفت بهت بگم، تو ميدوني اينو كي برايت نوشتم؟

نميدوني..........؟

وقتي تو نبودي..........! وقتي پيشم نبودي.........!

نكنه يه دفعه فكري بشي كه بايد هميشه ازم دور باشي آ  تا ازت بنويسم ! نــــه ! اين فقط اين دفعه بود! فقط !!

ميدوني چرا نمي خوام بهت دروغ بگم............؟!  نمي تونم.........؟؟!  خوبم ميدوني كه مي تونم ! فقط......... فقط  نمي تونم، همين...........!

حالا فهميدي چرا...........!!!؟

تو فكر مي كردي حتما چون دوست دارم، نـــه........؟!! نــــــه اين طور نيس! چون    خ ي ل ي د و س ت ت د ا ر م !! فقط همين!.

بي تو و چشم مست تو من به كجا سفر كنم ؟    

                      بي تو چگونه نازنين ستاره را خبر كنم ؟

                       شهر نگاه من ببين يخ زده و بدون نور

                       نگو كه بي نگاه تو شب دلم سحر كنم

                     پر از صداي تو شده تمام لحظه هاي من

                     چگونه بعد تو از آن خاطره ها گذر كنم ؟

                       درون شعر زندگي قافيه نام تو شده

                     نمي شود به زندگي بدون تو نظر كنم

                      اگر تمام قلب من بسوزد از فراق باز

                 محال باشد اين كه من ز عاشقي حذر كنم

             تمام هر چه هست و نيست به اسم تو نوشته ام

                    براي من همين كه با خيال تو سفر كنم

                          هيچ كس ويرانيم را حس نكرد

                          وسعت تنهائيم را حس نكرد

                          در ميان خنده هاي تلخ من

                          گريه پنهانيم را حس نكرد

                        در هجوم لحظه هاي بي كسي

                        درد بي كس ماندنم را حس نكرد

                         آن كه با آغاز من مانوس بود

                          لحظه پایانیم را حس نکرد...

در لحظاتي که چون باد در گريزند...

در روز هائي که پر هياهو و سراسيمه در گذرند...

عشقي پايدار قلب تو را فرا خواهد گرفت...

ولي فقط يکبار...

آنگاه که نوبت تو فرا ميرسد

به سادگي آن را فرو مگذار

چون در چشم به هم زدني

عشق ميميرد و بخت ميگريزد

ناقوس تنهائي در زواياي وجودت طنين انداز ميگردد

لحظه اي که سرنوشت در گوش تو نجوا ميکند و عشق در قلبت ميشکفد

ترديد مکن...

زيرا سرانجام ارزش آن را در خواهي يافت...

آنگاه که عشقي پايدار تنها يک بار به تو روي مي آورد...

فقط همين يک بار...

ای

 پناه قلبهای بی پناه ای امید آسمان های غریب
ای به رنگ اشک های گرم شمع ای چنان لبخند میخک ها نجیب
ای دوای درد دلهای اسیر ای نگاهت مرهم زخم بهار
ای عبور تو غروب آرزو ای ز شبنم های رویا یادگار
کوچه دل با تو زیبا میشود
تو شفا بخش نگاه عاشقی
مهربانی نازننی مثل عشق
با تمام شاپرک ها صادق ی
چشم هایت مثل رنگین کمان دست هایت باغ پک نسترن
قلب اقیانوسی از شوق و نگاه با دلت پروانه شد احساس من
قلب من یک جاده تاریک بود
با تو قلبم کلبه پیوند شد
اشک هایم مثل نیلوفر شکفت
حاصلش یک آسمان لبخند شد
مرز ما گلدانی از احساس شد
 تو گلدان پیچکی از عاطفه
تو شدی راز شکفتن
من شدم برگ سبز و کوچکی از عاطفه
ای تماشای تو یک حس لطیف
 بی تو فرش ک.چه های بارانی ست
بی تو صد نیلوفر عاشق هنوز
در حصار عاشقی زندانی ست
قلب من تقدیم چشمان تو شد
عشق یعنی تا ابد آبی شدن
عشق یعنی لحظه ای بارانی و
لحظه ای شفاف و مهتابی شدن
عشق یعنی لذت یک آرزو
عشق یعنی یک بلای ماندگار
عشق یعنی هدیه ای از آسمان
عشق یعنی یک صفای سازگار
عشق یعنی با وجود زندگی دور از آداب مردم زیستن
عشق یعنی لحظه ای خندیدن و
 سال ها اشک ندامت ریختن
عشق یعنی زنگ تکرار نگاه
عشق یعنی لحظه ای زیبا شدن
عشق یعنی قطره بودن سوختن
عشق یعنی راهی دریا شدن
هر چه هست این عشق صد ها قلب صاف
با حضورش ‌آبی و بی کینه است
عشق یعنی سبز بودن تا ابد
عشق رنگ نقره اینه است
تو گل گلدان قلب من شدی
عشق شد یک برگ از گلدان تو
در بهار آرزوها می دهد
 میوه های عاطفه چشمان تو
چشمهایم باز بارانی شدند
قلبم اما گشت دریای ز عشق
دل گذشت از کوچه های خاطره
ر.ح شد مضمون و معنایی ز عشق
باید از آرامش دل ها گذشت
شادمان چون لحظه دیدار شد
بهترین تسکین دل این جمله است
باید از پیوند تو سرشار شد .